De mooiste wandelroutes in Emilia-Romagna

Emilia-Romagna biedt wandelaars een duidelijke keuze tussen ruige, beboste bergkammen en grillige kalksteenformaties. In het zuiden, op de grens met Toscane, bepalen de dichte, eeuwenoude beuken- en sparrenbossen van het Parco Nazionale delle Foreste Casentinesi, Monte Falterona e Campigna het landschap. Dit is een schaduwrijk en bergachtig terrein waar de ondergrond vooral bestaat uit vochtige bosgrond en steenachtige paden. Meer naar het westen toe, in het Parco Nazionale dell'Appennino Tosco-Emiliano en het nabijgelegen Parco Regionale delle Valli del Parma e del Cedra, opent het landschap zich met kale bergtoppen, diepe gletsjerdalen en tientallen hooggelegen bergmeren die getuigen van een ijskoud verleden.

Wie minder steile hellingen zoekt maar wel een geologisch bijzonder landschap wil zien, kiest voor de lagere heuvels van de Vena del Gesso Romagnola. Dit gebied valt direct op door een kilometerslange, glinsterende kam van gipsgesteente die boven de groene heuvels uitsteekt. De paden lopen hier over kalkrijke, droge bodems langs diepe karstgaten en steile rotswanden. Het is een open en warm landschap dat heel anders aanvoelt dan de koele, vochtige bergbossen in de hogere Apennijnen.

Verwacht in Emilia-Romagna geen vlakke polderpaden of brede, geasfalteerde wandelboulevards, maar smalle, soms stenige bergpaden waar u hoogteverschillen moet overbruggen. De bekende uitzichtpunten en de meren in het Parco dei Cento Laghi kunnen op zomerse weekenddagen druk zijn met dagjesmensen, terwijl de diepere bossen van de Casentinesi-regio vaak een stuk rustiger blijven. In de herfst, met name in oktober, kleuren de uitgestrekte beukenbossen op de berghellingen diep rood en goudgeel, wat dit de meest kleurrijke periode maakt voor een tocht door de hogere delen.